اگر جای مروت نیست، با دنیا مدارا کنبه جای دلخوری از تنگ بیرون را تماشا کندل از اعماق دریای صدف های تهی بردارهمین جا در کویر خویش مروارید پیدا کنچه شوری بهتر از برخورد برق چشم ها با همنگاهش را تماشا کن، اگر فهمید حاشا کنمن از مرگی سخن گفتم که پیش از مرگ می آیدبه «آه عشق» کاری برتر از اعجاز عیسی کنخطر کن! زندگی بی او چه فرقی می کند با مرگبه اسم صبر، کم با زندگی امروز و فردا کن...فاضل نظری

شـوق پـرکـشیـدن است در سرم قـبول کـندلشکـستهام اگـر نـمیپـرم قــبول کـن ایـن کـه دور دور بـاشم از تـو و نبـینـمتجـا نـمیشود بـه حجـم بـاورم، قـبـول کـن گـاه، پـر زدن در آسمان شعـرهـات رااز من، از مـنی کـه یـک کبـوتـرم قبـول کـن در اتـاق رازهـای تـو سرک نـمیکـشمبیــش از آنـچه خـواستی نـمیپـرم، قـبول کن قـدر یـک قـفس که خلوتـت به هم نـمیخوردگــاه نامه میبـرم میآورم، قــبـول کــن گفتهای که عشق ما جداست، شعرمان جدابـیتـو من نه عاشقم، نه شاعـرم، قبول کن آب …وقـتی آب ایـن قدر گـذشته از سـرممـن نمیتـوانـم از تـو بـگذرم، ق

نامت چه بود؟آدم فرزند؟من را نه مادری نه پدری، بنویس اولین یتیم خلقت محل تولد؟بهشت پاك اینك محل سكونت؟زمین خاك آن چیست بر گرده نهادی؟امانت است قدت؟روزی چنان بلند كه همسایه خدا،اینك به قدر سایه بختم به روی خاك اعضاء خانواده؟حوای خوب و پاك ، قابیل خشمناك ، هابیل زیر خاك روز تولدت؟روز جمعه، به گمانم روز عشق رنگت؟اینك فقط سیاه ، ز شرم چنان گناه چشمت؟رنگی به رنگ بارش باران ، كه ببارد ز آسمان وزنت ؟نه آنچنان سبك كه پرم دئر هوای دوست ... نه آ نچنان وزین كه نشینم بر این خاك جنست ؟نیمی مرا ز خاك ، نیمی دگر خدا شغلت ؟در كار كشت امیدم

زندگی یک بازی دردآور است زندگی یک اول بی آخر است زندگی کردیم و اما باختیم کاخ خود را روی دریا ساختیم لمس باید کرد این اندوه را بر کمر باید کشید این کوه را زندگی را با همین غمها خوش است با همین بیش و همین کمها خوش است باختیم و هیچ شاکی نیستیم بر زمین خوردیم و خاکی نیستیم

یکی هست، تو قلبم، که هر شب واسه اون می نویسمو اون خوابه نمی خوام بدونه واسه اونه که قلب من اینهمه بی تابه یه کاغذ، یه خودکار، دوباره شده همدم این دل دیوونه یه نامه، که خیسه پر از اشکه و کسی بازم اونو نمی خونه یه روز همین جا توی اتاقم یکدفعه رفت، داره میره چیزی نگفتم آخه نخواستم دلشو غصه بگیره گریه می کردم درو که می بست، می دونستم که می میمرم اون عزیزم بود، نمی تونستم جلوی راهشو بگیرم می ترسم یه روزی برسه که اونو نبینم، بمیرم تنها خدایا کمک کن نمی خوام بدونه دارم جون می کنم اینجا سکوته اتاقو داره میشکنه تیک تاک ساعته رو دیوار دوباره نمی خوام بشه باور من

خسته ام از این کویر ، این کویر کور و پیراین هبوط بی دلیل ، این سقوط ناگزیرآسمان بی هدف ، بادهای بی طرفابرهای سر به راه ، بیدهای سر به زیرای نظاره ی شگفت ، ای نگاه ناگهان !ای هماره در نظر ، ای هنوز بی نظیر !آیه آیه ات صریح ، سوره سوره ات فصیح !مثل خطی از هبوط ، مثل سطری از کویرمثل شعر ناگهان ، مثل گریه بی امانمثل لحظه های وحی ، اجتناب ناپذیرای مسافر غریب ، در دیار خویشتنبا تو آشنا شدم ، با تو در همین مسیر !از کویر سوت و کور، تا مرا صدا زدیدیدمت ولی چه دور ! دیدمت ولی چه دیر !این تویی در آن طرف ، پشت میله ها رهااین منم در این طرف ، پشت میله ها اسیردست خسته ی مرا ، م